Pamuk Şekerim

Bugün bir tuhaf içim...İçim dışıma taşmak isteyen sel suları gibi.Dolup Dolup içime akıyorum.Geçmişi hatırladıkca hep aynı duygu.kaybettiklerimi çok özlüyorum. Pamuğum,seni çok özlüyorum.Duygularımı tanımaya başlayıp,seni kaybettiğim güne kadar hep aynı is doldu yüreğimde.Aşk,ama sadece sana.. Hep en büyüktün benim için.sırdaşım,huzurum,suyum,nefesim.Sen benim için mutluluktun.Şimdi bunları yazarken bile dudaklarım tebessümle seni anıyor. Hatırlar mısın?Maaş almaya gittiğimiz günler erkenden kalkar alelacele kahvaltı eder,güzelce giyinir dedeme bir şey söylemeden çıkardık evin o dik yokuşunu.Sen o yokuşda her tıkandıgında korkardım,bir gün beni terk edip gideceksin diye.Nefes almaların düzelince dünyanın en mutlu çocuğu olurdum.Elimden tutar yol boyu hiç bırakamazdın.Maaşımızı alır ,karnımızı doyurur ,yaz ise çilekli çikolatalı dondurmamızı yer sonra da deli gibi alışveriş yapar,evimize dönerdik.Eve dönerken aldığın pamuk şekerin tadı hala damağımda.Ben seni çok sevdim anneannem hem de çok.Evim,aşım,sıcağımdın.İlk aşık olduğumda anlatabildigim dostumdun.Şimdi seni satır aralarında anlatmak,hepsi geçmişte kalmış gibi yazmak bana çok dokunuyor. Son nefesini verirken "tamam" dedim,seninle yolculugumuz buraya kadarmış.Elini tuttum,seslendim,duymadın.Öptüm,ağladım başında ama olmadı.Senin bana veda ettiğin gün benim dünyaya ilk gözlerimi açtığım,senin benimle ilk tanıştığın gündü.Doğum günüm senin ölüm günün oldu.İlk defa sensiz girdim yeni yaşıma,hala daha da sensizim.Artık pasta üfleyip sevinçle karşılayamıyorum yeni yaşımı.Her Kasım'ın on sekizinde bir kez daha doluyor gözlerim,tekrar tekrar hıçkırıyorum özlemle... Bıraktığın her şey yerli yerinde.Mutfakta tabaklar aynı rafta,kırmızı halılar yerinde,yatağın sol köşe de artık dedemi ağırlıyor,perdeler senin istediğin gibi her Bayram kolalı,sadece artık sofra bir kişi eksik.Senden sonra eve gelenler azaldı,zil artık daha az çalıyor.Senin gibi yemekler pişiremesemde her ramazan senin ruhuna aşûre yapıp o çok sevdiğin komşularına dağıtıyorum.Kıyafetlerin dolapta hiçbirini vermeye kıyamadık,annem arada havalandırıp aynı yerine asıyor.Seni her özlediğimde sabun kokan geceliğini kollayıp içime hapsediyorum kokunu.Çok şey değişti,değişiyorda.Değişmeyen tek şey sol yanım hala çok acıyor.Kanayan yaraları zaman kapatırmış.Yaram sadece kabuk bağladı ama canım ala çok acıyor.Şunu bil ki anneannem sen benim hala sırdaşım tek dostumdun.Bazen seninle dertleşirken biraz yastığım ıslanıyor sonra tekrar devam ediyorum anlatmaya.Hasta olunca sitem ettiğimde oluyor,niye bana sen bakmıyorsun diye.Yaşadığım tüm karmaşık hikayeler,hepsi hasretten. Damağımda hep güzel tatlar bıraktığın için ,evini bana açıp yuva yaptığın için,her okul sabahı usanmadan açlarımı ördüğün için,beni sevgiye doyurdugun için herseyden önemlisi ilerde çocuklarıma anlatacağım anılarımın kahramanı olduğun için sonsuz teşekkürler Pamuk Şekerim...Seninle geçen yıllardaki gibi hep tatlı ve huzurlu ol yerinde.Seni çok seven Cadı torunun seni hep çok sevecek...

Kaldırım Taşı

Yazdan kalma bir pazar gunüne uyandım.Camı actım hava mis gibi kokuyor,sokaklar cıvıl cıvıldı.Sohbetle gecen bir kahvaltıdan sonra güneşi kaçırmamalıyım düşüncesiyle hazırlanmaya başladım.Onu mu giysem bunu mu giysem,sacım oldu mu gibi gereksiz zaman harcamaktan sonra koyuldum yola.Gunu yasamak isteyen herkes atmıştı kendini dışarıya.Gunu Bağdat caddesinde geçirmeye karar verip girdik trafiğe.Uzun bir yürüyüş,yemek ,muhabbet derken güneş batmış,Pazartesi sendromunun mutsuzluğu insanların yüzüne düşmüştü bile.Artık eve dönme vaktiydi ki ,bir ses;bir mendil almaz mısınız?Önce anlamadım denileni yola devam ettim,sonra tekrardan Allah ayırmasın güzel kızım.Algım açıldı ve arkamı dönerek sesi aradım.Temiz yüzlü bir teyze hafifçe bir tebessümle yineledi cümlesini,güzel kızım bir mendil almaz mısın?Çanatama elimi attım parayı usulca verirken naif bir sesle hep mutlu ol yavrum ,dedi.O kısacık cümle orada kitledi beni"hep mutlu ol".O kadar etkilendim ki,o tonlamadaki samimiyet,iyi niyet beni kadınla konuşmaya itti.Caddenin ara sokağında kaldırımın kenarına oturmuş insanların onu farketmesini bekliyor,etrafa tuhaf bir bakış atıyordu.Oturdum yanına sende mutlu ol teyzecigim diyerek konuşmaya başladım.Şaşkınlıkla baktı yüzüme ,niye oturdu der gibi. Çocukluğumdan beri insanlarla konuşmayı hep sevmiş,hikayelerini merak etmişimdir.Aynı merakla başladım sohbete. Teyzecigim yakınlarda mı oturuyorsun? Yok kızım uzaktan geliyorum buraya,Sarıgazi'de oturuyorum. Çoluğun çocuğun eşin yok mu? Var çok şükür. Eeee çalışmıyorlar mı? Oğlum var bir tane bebekken çocuk felci gecirdi,senelerce hem yoklukla hem onun tedavisi ile uğraştık.Allah razı olsun kocam çalıştı eve getirdi hep,bizi kimseye muhtaç etmedi ama o da geçen sene trafik kazası geçirdi,şimdi yatalak.Eve ben bakıyorum.Senelerce o bize baktı şimdi sıra bende. Yüzündeki gurur,vefa duygusu beni aldı götürdü. Haklısın teyzeciğim dedim.Çok cümle kurmak istedim ama kuramadım.Herşey bir kaç cümlede özetliydi zaten. Yaşadığım duyguları belli etmemek için uzaklaşmak istedim yanından ,yoksa hüngür hüngür ağlayacaktım yanında. Çok memnun oldum,yolum buraya düştükce size rastlarsam yine sohbet ederiz. İnşallah kızım inşallah.Allah yüzünü hep güldürsün deyip uğurladı beni. Üç beş adım sonra , Güzel kızım mendilini unuttun. Titrek bir sesle ben almasan teyzeciğim,mendilim var bir dahakine iki tane alırım olmaz mı? Olmaz sen al bunu bir dahakine yine alırsın Allah ömür verirse. Allah ömür verirse. Pamuk ipliğine bağlı bir hayatı herkes ne kadar farklı hikayelerle yaşıyordu.Ağlaya ağlaya döndüm eve ,yol boyu kadını ,çocuğunu duygularını düşündüm.Ne kadar empati kurmaya çalışsamda onun gibi hissedemezdim.Anlamaya çalıştım ,en azından kadın olarak anlamaya çalıştım.Hayattan ne kadar farklı isteklerimiz vardı, oysa ki o da kadındı bende.O da güzel olmalıydı,o da giyinip kuşanabilirdi.Ama o sadece eve ekmek götürmenin derdinde bizler ise doyumsuz duygularımızın esiri , tüketim bir hayatın pençesindeydik. Aslında o bizden daha özgür,istekleri ana ihtiyaçlarla sınırlı,umutları daha olası ve gerçekçiydi.Cömert bir dünyaya doğmamak kaderi ve yine de kaderine gülebiliyordu... Sende hep gül teyzeciğim,kaderin o temiz yüzün gibi berrak ve cömert olsun. Dilerim bir başka pazar başka bir güneşin altında yine görüşürüz. Allah ömür verirse...

Sessiz Dost

2002 Ağustos ayında tanıştım onunla.İki katlı evimizin bahçesinde deli gibi kuduruyordu.Dişleri daha yeni çıkmış,tırnakları zararsız süt tırnağıydı.İlk görüşte aşık oldum ona.Elim kadar,sarı siyah beyaz renklerin ahenkle dans ettiği,sıcacık bakışlı sokak kedisiydi.Önce etrafa bakındım annesi var mı,acaba emiyor mu,diye.Kucağıma bir atladı atlayış o atlayış.Anneannem ve dedem evde kedi istemediği için onlar uyurken evin koridorunda saklıyor sabah erkenden tekrar bahçeye bırakıyordum.Kış gelince artık koridorda olmazdı,üşürdü minnoşum.Odamda sandalyenin altında yatıyor ,örtünün altında saklanıyordu.Akıllı Colibonum istenmediğini bildiği için evdekilerin sesini duyunca örtünün altına saklanıyordu.Sonra sonra aşkımız ayyuka çıktı.Evlenene kadar her gece yastığımı paylaştım onunla, kışın pamuk gibi sarıp sarmalar ısıtırdı beni. O benim on senedir en Sadık, en sevgi dolu sessiz dostum oldu.Bazen herşeyi anlatamadığınız zamanlar olur ya,eğer evde evcil bir hayvanınız varsa rahatlıkla anlatabilirsiniz .Sizi dinler,acılarınızı,ağrılarınızı hisseder.Sizin ona verdiğiniz sevginin çok daha fazlasını o size verir. Sevgi dolu dostum şimdi çok hasta.Her gün veterinere gidip akşama kadar serum alıyor.günlerdir kolunda damar açıcı iğne var ve gıkı çıkmıyor.Dayanıyor biliyorum.Benim için mücadele ediyor.Satırları doldururken gözyaşım deftere akıyor,boğazım günlerdir düğümlü yutkunamıyorum ve bunca acımın içinde insanların o tuhaf sözleri içimi iyice açılıyor.Kedi doktora mı gider,kedi için ağlanır mı vs.vs...Saçma sapan duygusuz cümleler.Evet kediyi doktora götürüyor, kedi için hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.Çünkü seviyorum.Allah bir tek insanı yaratmamış artık bunu anlayalım.Her canlıyı seviyorum,doğada yaşamaları için saygı duyuyor,elimden geldiğince yardım ediyorum.Ben gibi onlarda nefes alıyor,hisleri,nefisleri var.Daha fazla nefes alsın,daha fazla benimle kalsın diye,acı çekmesin diye çaba sarfediyorum.Çünkü onu çok seviyorum,sağlıkla kucağıma atlayacağı günü iple çekiyorum.Herşeye lafım çoktur ama o kadar acı dolu ki içim kalemim bile kitleniyor.Elimden gelen dua etmek.Beni sakın bırakma Conim,daha kal benimle.Ben yine sana sırlarımı anlatayım sen sabırla dinle beni.Umudum çok.Sen bir iyileş bütün mamalar feda olsun sana güzel kızım .