Pamuk Şekerim

Bugün bir tuhaf içim...İçim dışıma taşmak isteyen sel suları gibi.Dolup Dolup içime akıyorum.Geçmişi hatırladıkca hep aynı duygu.kaybettiklerimi çok özlüyorum. Pamuğum,seni çok özlüyorum.Duygularımı tanımaya başlayıp,seni kaybettiğim güne kadar hep aynı is doldu yüreğimde.Aşk,ama sadece sana.. Hep en büyüktün benim için.sırdaşım,huzurum,suyum,nefesim.Sen benim için mutluluktun.Şimdi bunları yazarken bile dudaklarım tebessümle seni anıyor. Hatırlar mısın?Maaş almaya gittiğimiz günler erkenden kalkar alelacele kahvaltı eder,güzelce giyinir dedeme bir şey söylemeden çıkardık evin o dik yokuşunu.Sen o yokuşda her tıkandıgında korkardım,bir gün beni terk edip gideceksin diye.Nefes almaların düzelince dünyanın en mutlu çocuğu olurdum.Elimden tutar yol boyu hiç bırakamazdın.Maaşımızı alır ,karnımızı doyurur ,yaz ise çilekli çikolatalı dondurmamızı yer sonra da deli gibi alışveriş yapar,evimize dönerdik.Eve dönerken aldığın pamuk şekerin tadı hala damağımda.Ben seni çok sevdim anneannem hem de çok.Evim,aşım,sıcağımdın.İlk aşık olduğumda anlatabildigim dostumdun.Şimdi seni satır aralarında anlatmak,hepsi geçmişte kalmış gibi yazmak bana çok dokunuyor. Son nefesini verirken "tamam" dedim,seninle yolculugumuz buraya kadarmış.Elini tuttum,seslendim,duymadın.Öptüm,ağladım başında ama olmadı.Senin bana veda ettiğin gün benim dünyaya ilk gözlerimi açtığım,senin benimle ilk tanıştığın gündü.Doğum günüm senin ölüm günün oldu.İlk defa sensiz girdim yeni yaşıma,hala daha da sensizim.Artık pasta üfleyip sevinçle karşılayamıyorum yeni yaşımı.Her Kasım'ın on sekizinde bir kez daha doluyor gözlerim,tekrar tekrar hıçkırıyorum özlemle... Bıraktığın her şey yerli yerinde.Mutfakta tabaklar aynı rafta,kırmızı halılar yerinde,yatağın sol köşe de artık dedemi ağırlıyor,perdeler senin istediğin gibi her Bayram kolalı,sadece artık sofra bir kişi eksik.Senden sonra eve gelenler azaldı,zil artık daha az çalıyor.Senin gibi yemekler pişiremesemde her ramazan senin ruhuna aşûre yapıp o çok sevdiğin komşularına dağıtıyorum.Kıyafetlerin dolapta hiçbirini vermeye kıyamadık,annem arada havalandırıp aynı yerine asıyor.Seni her özlediğimde sabun kokan geceliğini kollayıp içime hapsediyorum kokunu.Çok şey değişti,değişiyorda.Değişmeyen tek şey sol yanım hala çok acıyor.Kanayan yaraları zaman kapatırmış.Yaram sadece kabuk bağladı ama canım ala çok acıyor.Şunu bil ki anneannem sen benim hala sırdaşım tek dostumdun.Bazen seninle dertleşirken biraz yastığım ıslanıyor sonra tekrar devam ediyorum anlatmaya.Hasta olunca sitem ettiğimde oluyor,niye bana sen bakmıyorsun diye.Yaşadığım tüm karmaşık hikayeler,hepsi hasretten. Damağımda hep güzel tatlar bıraktığın için ,evini bana açıp yuva yaptığın için,her okul sabahı usanmadan açlarımı ördüğün için,beni sevgiye doyurdugun için herseyden önemlisi ilerde çocuklarıma anlatacağım anılarımın kahramanı olduğun için sonsuz teşekkürler Pamuk Şekerim...Seninle geçen yıllardaki gibi hep tatlı ve huzurlu ol yerinde.Seni çok seven Cadı torunun seni hep çok sevecek...